چنگیز سلوکی در نگاه بزرگان

پایگاه خبری نیمروز گلستان ـ جعفر کشته‌گر؛

با دلی سرشار از غم و چشمی اشکبار باید بنگاریم که پیشکسوت سیستان و بلوچستانی‌های مقیم مرکز دلسوز و مشکل گشای همشهری‌ها و جلودار برگزاری برنامه های فرهنگی در تهران، شادروان چنگیز سلوکی به دیار باقی شتافت.
برای آن عزیز سفر کرده آرامش و مغفرت الهی و برای بازماندگان صبر و اجر مسألت داریم

به یاد مردی سترگ، گرامی چنگیز سلوکی

خدایش بیامرزاد که – اگرچه مضمون وَ مَنْ نُعَمِّرْهُ نُنَکِّسْهُ فِی الْخَلْقِ ۖ أَفَلَا یَعْقِلُونَ (و هرکس را عمر طولانى دهیم، نیرویش را به ضعف و سستی تبدیل مى‌کنیم آیا هنوز هم نمى‌اندیشند؟)

او، آن کوه سرافراز را نیز به ضعف ناگزیر جسمانی کشاند- مردی مردانه بود با سلوکی درخور شأن و شوکت وی که بی‌همال می‌نمود؛ مردی از آن سان که روزگار ما از آنان کم دارد و ای بسا که فاحعه‌های پیاپی این دوران نتیجه‌ی نبود و کم‌بود مردانی بزرگ همانند اوست؛ مردانی که گویا تنها برای بخشش و دهش به این جهان آمده‌بودند نه برای به عنف و جور ستاندن چونان که رسم پلشت روزگار است.

سلوکی ثابت کرد که برای رهبری قوم دلی به گشادگی دریاهای گشاده‌دست و حوصله‌ای به ژرفای کوه‌های سرفراز دربایست است تا بتوان بی‌گزند اهریمنان زیست؛ چونان که خود زیست و خوش زیست.
خدایش در مینو به جایگاهی برتر نشاناد.
غلامرضا عمرانی/ آذرماه ۴۰۴

روحش قرین شادی و رحمت 

انالله و اناالیه  راجعون
فرهیخته  گرامی  ،پیشکسوت    دل سوز ، متعهد و وفادار استان س و ب  ( جناب  چنگیز سلوکی) به دیار باقی شتافت .

این  شخصیت  نام آشنا  و  بزرگ مرد  چهره  و دستگیر  در راه مانده ها  از خیل  بزرگانی چون   امان الله ریگی ،  ابراهیم خان پردلی،  خراشادی ،  مظاهری ، سلطان شاهی ، شریف مقدم ،  مرادقلی و …   که  خانه  سیستان  و بلوچستان را  در دهه  ۴۰  در میدان  مخبرالدوله  راه اندازی کرده بودند  ،   تنها  بازمانده ای  بود  که  با نهایت  تلاش و تعهد قومی و ملی  پس از  انقلاب  نیز  همین  راه  فرهنگی و  همزیستی  مسالمت آمیز  را در تهران  پی گرفتند .

باشندگان هم استانی  مقیم  تهران  را  به  ۴  قسمت  تقسیم  کردند  و برای  هر  قسمت  یک  نفر  را  مسئول  گذاشتند که  به  هنگام  برگزاری  جلسات  انجمن  فرهنگی  هر کدام  از  موظفین  بر اساس  لیستی  که در اختیار  داشتند  ،  مکان  و‌زمان  برگزاری  دورهمی  را  اطلاع  رسانی کنند .

شرق و جنوب  شرق  را  به من ( بدیل رخشانی)  سپرده  بودند .   منطقه  نیروی  هوایی  و قصر فیروزه  را  به  جناب احمد چاری ،   منطقه  جوادیه  راه آهن  را  به شادروان حاج رضا مرادقلی ،  بخشی  را  به  جناب  مهندس  گلشنی  و خودش  نیز  تماس  با  بزرگان  قوم  را  به عهده  داشتند .

اوایل  امسال  با تماس  ایشان  رفتم  جلوی  درب  منزل شان ،  خودش ،  خانمش و دختر ارجمندشان  را  سوار کردم  ،  در  رکابش  بودم ،  در  مجلسی  شرکت  کردیم .
چند  بار  دیگر  تماس  گرفتند  که  عمو بدیل  یه  لطفی  کن ‌یک  روز پنجشنبه  وقت  بگذار  ،  من را ببر  خانقاه .
اخیرا  در  یکی  از  جلسات  همین خانه ،   جناب  مزاری ، جناب  سراوانی و جناب  صادق  معین  و جناب گلشنی  هماهنگ  شده  بودیم  که  به دیدارش  بشتابیم  که به  تماس های من  پاسخ  داده  نشد .
مرد بزرگی را از دست  دادیم  که  جایش  خالی  می ماند .
روحش  شاد  و  یادش  جاودان .
با احترام
بدیل رخشانی